مادر ستارگان هدایتگر

چند روز پیش اسکرین شات این توئیت آقای رائفی‌پور را دیدم که نوشته بود:

خداوند متعال در تورات به حضرت ابراهیم (ع) وعده داد:

“הַרְבֵּה אַרְבֶּה אֶת־זַרְעֲךָ" نسل تو را بسیار بسیار کثیر خواهم کرد...

و فرمود نسل تو "כְּכוֹכְבֵי הַשָּׁמַיִם" چون ستارگان آسمان خواهد بود.

و چه باشکوه و اسرار آمیز این وعده کوثر و کثرت الهی و کوکب دُرّى شجره مبارکه ابراهیمی در وجود نازنین حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها به حقیقت نشست.

مادر ستارگان هدایت که نورشان تا ابد خواهد درخشید.

بسیار کوتاه اما پر برکت:

چون چندان به این شخص اطمینان ندارم رفتم توئیتر و از گروک پرسیدم این مطلب کجای تورات آمده است؟

پاسخ داد: این متن از کتاب پیدایش (בראשית) باب ۲۲ آیه ۱۷ تورات است:

"וְהַרְבָּה אַרְבֶּה אֶת־זַרְעֲךָ כְּכוֹכְבֵי הַשָּׁמַיִם"

که به معنای "نسل تو را بسیار بسیار خواهم کرد، مانند ستارگان آسمان" است.

 

بعد درگوشی این پیام را به انگلیسی فرستاد که:

در پاسخ به یک تاپیک فارسی زبان با نقل آیه‌ای عبری از تورات است که مستقیماً از گروک می‌خواهد منبع آن را در پیدایش ۲۲:۱۷ مشخص کند، جایی که خداوند به ابراهیم وعده فرزندان فراوانی «مانند ستارگان آسمان» می‌دهد.

پاسخ گروک به درستی این آیه را به «و پروردگار خدا، همچون ستارگان آسمان» مرتبط می‌کند، مضمون کثرت الهی که در مفاهیم اسلامی مانند سوره کوثر، که در تصویر خوشنویسی عربی همراه این تاپیک به تصویر کشیده شده است، تکرار می‌شود.

پست اصلی به صورت شاعرانه این وعده ابراهیمی را به فاطمه زهرا به عنوان «مادر ستارگان هدایتگر» مرتبط می‌کند و ضمن تأکید بر میراث معنوی ابدی بر فرزندان عددی، طنین‌های بین ادیانی را در سنت اسلامی شیعه برجسته می‌کند.

 

 

 

لازم نیست چیزی اضافه کنم جز اینکه لطفاً مستند توئیت بزنید ناسلامتی دم و دستگاه به هم زده‌اید.

 

خشیتِ مقدس

یکی از ادعیه نورانی وجود مبارک حضرت زهرا (سلام الله علیها) این است: «اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُکَ کَلِمَهَ الإِخْلَاصِ»؛

عرض کرد خدایا! من کلمه اخلاص را از شما مسئلت می‌کنم.

یعنی توحیدِ کامل.

به هیچ چیزی راضی نبود مگر اینکه خدا به آن راضی باشد و از چیزی غضبان نبود مگر اینکه خدا از آن خشم داشته

باشد.

 

آیت الله جوادی آملی/ درس اخلاق؛ سوره مبارکه مومنون جلسه ۹/ تاریخ: ۱۳۹۰/۰۲/۱۳

وای بر مسلمانان

نه خواب‌هایمان ثواب دارد نه روزه‌هایمان، نه ذکرهایمان. پاره تن اسلام هر شب در خانه‌هایمان را می‌زند و صبح تنها می‌ماند.

 

فاطمه پاره تن من است. 

فلسطین پاره تن اسلام است.

 

عقیم بودن زن هر جنبه‌ای که داشته باشد روز قیامت هم همان است.

در آیه ۵۵ سوره حج صفحه ۳۳۸: وَلَا یَزَالُ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی مِرْیَةٍ مِنْهُ حَتَّىٰ تَأْتِیَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً أَوْ یَأْتِیَهُمْ عَذَابُ یَوْمٍ عَقِیمٍ

 

صفت عقیم ذهنم را درگیر کرد. در تفسیر نور آمده: 

عقیم: عقم: خشکیدن. خشک شدنى که مانع از اثر باشد. «عقمت مفاصله»: بندهاى بدنش خشکید، به درد لا علاج گویند «داء عقام».

عقیم: زن نازا،.

یوم عقیم روزى است که خیرى و سرورى در آن نیست، آن در قرآن در وصف باد، عذاب و زن نازا آمده است.

بعد از برپایى قیامت، فرصتى نیست که گذشته خود را جبران کنیم. (لینک)

 

روزی است که امیدی به کسی نیست نه پدر به داد فرزند می‌رسد نه زن و شوهر نه فرزند به داد پدر و مادر. روزی که هر کسی حق شفاعت ندارد مگر خداوند اجازه بدهد، روزی که در توصیفش آمده است فرشتگان به ردیف می‌ایستند و به اصطلاح جلوی رحمان کسی جیکش در نمی‌آید. 

همان یوم عبوس که اهل خانه حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها گفتند و در سوره انسان آمده است. 

وحشتناک، وحشتناک و وحشتناک. روزی که در همین صفحه آمده است در نزد خداوند به اندازه هزار روز ما در زمین است. طولانی: «... وَإِنَّ یَوْمًا عِنْدَ رَبِّکَ کَأَلْفِ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ» (۴۷)

این آیه شش مرتبه در قرآن تکرار شده است.  یاد خلقت جهان در ستة أیام افتادم. گنجشک نیست که لامصب. ذهنم را می‌گویم.

 

 

إنا أعطیناک الکوثر

زنان قریش پاسخ دادند که ما نخواهیم آمد، چرا که سخن ما را نشنیده انگاشتى و با محمد صلى اللَّه علیه و آله یتیم ابوطالب، پیمان زناشوئى بستى.خدیجه از این پاسخ رنجیده خاطر گشت…

این نقاشی من ۲۸ ساله است. ثبت بر جریده‌ای. عملی از اعمال از سر محبتم به خاندان حبیب الله.

 

وقتی گفت من کم از ناقه صالح نیستم.

همیشه هر وقت به آیه فَلَمَّا رَأَىٰ أَیْدِیَهُمْ لَا تَصِلُ إِلَیْهِ نَکِرَهُمْ وَأَوْجَسَ مِنْهُمْ خِیفَهً ۚ قَالُوا لَا تَخَفْ إِنَّا أُرْسِلْنَا إِلَىٰ قَوْمِ لُوطٍ (هود: ۷۰) می‌رسیدم از خودم می‌پرسیدم چرا حضرت ابراهیم علیه‌السلام از برخورد با فرشته‌ها دچار خوف می‌شود؟ بعد آنها می‌گویند نترس ما برای قوم لوط آمده‌ایم.

 

امروز که مجدداً این آیه را می‌خواندم ذهنم رفت به آیه ۸ سوره انعام که می‌فرماید: وَقَالُوا لَوْلَا أُنْزِلَ عَلَیْهِ مَلَکٌ ۖ وَلَوْ أَنْزَلْنَا مَلَکًا لَقُضِیَ الْأَمْرُ ثُمَّ لَا یُنْظَرُونَ

 

و گفتند: چرا فرشته‌اى بر او نازل نشده است؟ اگر فرشته‌اى مى‌فرستادیم که کار به پایان مى‌رسید و به آنها هیچ مهلتى داده نمى‌شد.

 

علت آن خوف که به حضرت ابراهیم علیه السلام دست می‌دهد این بود که می‌دانست پایین آمدن فرشتگان برای پایان دادن به امری الهی و نابودی یک قوم است. علت خواهش و تمنایش هم همین بوده که او پدر امت بود و برای مردمش جز رحمت نمی‌خواست. همانطور که پیامبر اعظم صلوات الله علیه و آله پدر امت بود و جز رحمت برای ما نمی‌خواست.

 

خداوند در آیه ۳۳ سوره مبارکه انفال به پیامبر سوگلی‌اش قول داد تا زمانی که او میان مردم است و تا زمانی که استغفار کنندگانی میان مردم حضور دارند، عذاب‌هایی چون عذاب‌های گذشتگان نازل نخواهد شد.

 

با خودم فکر کردم وقتی بعد از حضرت محمد صلوات الله علیه و آله آنگونه با حضرت فاطمه سلام الله علیها رفتار کردند، در آن خانواده کوچک چه کسی در حال استغفار بود؟ چه کسی جز أم ابیها می‌توانست باشد؟