امام صادق ( علیه السلام):
اهل دوزخ از این رو در دوزخ برای همیشه میمانند که قصد داشتند، اگر در دنیا جاودان ماندند همیشه نافرمانی خدا کنند و اهل بهشت از این رو در بهشت جاودانند که نیت داشتند اگر در دنیا باقی بمانند همیشه در اطاعت خدا باشند.
اصول کافی ج ۳، ص ۱۳۵
سید بزرگوار خطرناکی که قبلاً در موردش نوشتم در کانالش آورده بود:
فضل بن أبیقُرّه گوید: امام صادق (صلوات الله علیه) فرموند: هیچ مؤمنی نیست مگر اینکه در او دُعابه است.
عرض کردم: دُعابه چیست؟!
حضرت فرمودند: یعنی شوخی.
(الکافی، الشیخ الکلینی، ج٢، ص٣۶۸، کِتَابُ اَلْعِشْرَةِ، بَابُ اَلدُّعَابَةِ وَ اَلضَّحِکِ، ح۲)
من دروغ چرا، در کت مبارکم نرفت چون میدانم حضرت محمد صلوات الله علیه و آله اهل شوخی نبود و از شوخی کنندگان روی میگرداند. البته در ادامه با حدیثی از حضرت محمد باقر علیه السلام آورده بود:
از عبدالله بن محمّد جُعْفی روایت است که گوید: شنیدم امام باقر (صلوات الله علیه) میفرمودند: همانا خدای متعال آن کسی را که در میان جمع شوخی و خوشمزگی نماید -بدون آن که فحش دهد یا هرزه زبانی کند- دوست میدارد.
(همان، ج۴)
این یکی در کت کمی جا باز کرد. چیزی به سید نگفتم ولی طبق معمول برای امیر بازگویی نمودم، یادم نیست خبری بازگفتم یا استفهامی، فقط همین خاطرم بود. تا اینکه این سخنرانی آقای جوادی آملی را شنیدم و متن پیاده شده را کپی کردم و برای سید فرستادم هر چند میدانم طلبه طوری این منافاتی ندارد و فلانی خواهد گفت. اینطوری است دیگر. شما هم بخوانید و عیدتان مبارک:
اهتمام پیامبرانه
وجود مبارک رسول گرامی (علیه و علی آله آلاف التحیة و الثناء) معلم اخلاق ماست.
اخلاق رسول گرامی مطابق با قرآن بود. قرآن چندین کار کرد که یک انسان متخلّق، آن کارها را برنامه خود قرار میدهد.
کار اساسیای که قرآن کرد این بود که شوخی را از جدّی جدا کرد؛ این از مهمترین کارهای قرآن بود!
وجود مبارک حضرت هم اهل شوخی نبود، اهل جدّ بود.
اگر اخلاق رسول گرامی (علیه و علی آله آلاف التحیة و الثناء) قرآنی است، این یعنی:
نه بازی میکند
نه کسی را بازی میدهد
نه شوخی میکند
نه کسی را به شوخی میگیرد
معنای اینکه اهل شوخی نیست، این نیست که نمیگوید و نمیخندد؛ اتفاقاً او خیلی اهل بسط است، بشّاش است، اهل نشاط است.
اما هیچ وقت کارش را به شوخی نمیگذراند، همه کارهای او جدّی است.
حضرت بین جدّ و شوخی فرق گذاشت، بین بازی و حکمت فرق گذاشت.
همان طوری که در بین جاهلیت، حضرت جلوه کرد: ﴿هُوَ الَّذِی بَعَثَ فِی الْأُمِّیِّینَ رَسُولاً﴾ در بین درسنخواندهها، حکیمی در آمد؛ در عصر جاهلیت، یک کتاب عقلانی محض و یک دین عقلانی صرف در آمد.
همچنین در میان بازیها و بازیگرها، یک حکیم صرف در آمد و در میان شوخی و شوخیکنندهها، یک قول فصل بر آمد: ﴿إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ٭ وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ﴾
آیت الله جوادی آملی/ درس اخلاق؛ ۸۹/۱۰/۳۰
یک: امیرالمومنین امام علی علیه السلام فرمودند:
«أصلُ الحَزمِ الوُقوفُ عِندَ الشُّبهَةِ»
اصل احتیاط، توقف هنگام شبهه است.
دو: حضرت امام باقر علیه السلام فرمودند:
«اَلْوُقُوفُ عِنْدَ اَلشُّبْهَةِ خَیْرٌ مِنَ اَلاِقْتِحَامِ فِی اَلْهَلَکَةِ وَ تَرْکُک حَدِیثاً لَمْ تُرْوَهُ خَیْرٌ مِنْ رِوَایَتِکَ حَدِیثاً لَمْ تُحْصِهِ.»
توقف در مورد شبهه بهتر از افتادن در چاه هلاکت است، اگر حدیثى را که به درستى برایت روایت نشده واگذارى، بهتر از این است که حساب نکرده آن را روایت کنى.
سه: حضرت امام صادق علیه السلام فرمودند:
«إنّما الاُمورُ ثلاثةٌ: أمرٌ بَیِّنٌ رُشدُهُ فَیُتَّبَعُ، و أمرٌ بَیِّنٌ غَیُّهُ فَیُجتَنَبُ، و أمرٌ مُشکِلٌ یُرَدُّ عِلمُهُ إلى اللّه ِ و إلى رسولِهِ.
قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله علیه و آله: حَلالٌ بَیِّنٌ، و حَرامٌ بَیِّنٌ، و شُبُهاتٌ بَینَ ذلکَ، فَمَن تَرَکَ الشُّبُهاتِ نَجا مِنَ المُحَرَّماتِ، و مَن أخَذَ بِالشُّبُهاتِ ارتَکَبَ المُحَرَّماتِ و هَلَکَ مِن حیثُ لا یَعلَمُ»
امور سه گونهاند: امرى که درستى آن روشن است، پس باید آن را دنبال کرد، امرى که نادرستىاش آشکار است، پس باید از آن دورى نمود، و امرى مبهم است، پس باید علم آن را به خدا و رسولش ارجاع داد.
رسول خدا صلى الله علیه و آله فرمود: حلالى روشن وجود دارد و حرامى روشن و در این میان امورى است مشتبه و مبهم؛ پس هر که شبهات را رها کند، از حرامها نجات یابد و هر که شبهات را پى گیرد مرتکب حرامها شود و ندانسته به هلاکت در افتد.
الفش اینکه: روزه، آمادهسازی انسان روزهدار است برای اینکه در درجهٔ اول، حجاب را از برابر دیدگان عقل برمیدارد و سبب میشود که او ببیند و فکر کند و بیاموزد و بیشتر از روزهایی که غذا بیشتر میخورد بفهمد. از سوی دیگر، روزه انسان را نسبت به دردهای دیگران حساس میکند و اینگونه، عاطفهٔ او را حساستر و فراگیرتر میکند. سوم اینکه روزه نوعی آمادگی و پایداری در خود انسان ایجاد میکند، چرا که او در برابر خواهشها و وسوسهها و سختیها میایستد و درنتیجه صبر او بیشتر میشود و صبر با روزه رابطهای ژرف دارد.
روزه به انسان روزهدار سه ویژگی میبخشد: فهم بیشتر و احساس بیشتر و صبر بیشتر.
امام موسی صدر/ حدیث سحرگاهان/ص. ۳۱۴
بایش اینکه: آیۀ «یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصِّیامُ کَما کُتِبَ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ.» (بقره، ۱۸۳) خطاب حضرت باریتعالی است با مؤمنین؛ گرچه کفار نیز مانند مؤمنین مکلف به فروعاند لیکن بهجهت آنکه مؤمنین اینگونه خطابات را تلقی به قبول میکنند، مخاطب قرار گرفتهاند.
در «مجمع البیان» از حضرت صادق علیه السّلام روایت میکند که آن حضرت فرمودند: «لذة ما فی النداء ازال تعب العبادة و العناء.» [«لذتی که در ندای الهی است، سختی و رنج عبادت را از بین میبرد.»] بدیهى است خداى مهربان که مؤمنین را ندا میکند و آنان را لایق خطاب قرار میدهد، هر سختىای که در روزه است از بین میرود و شیرینى ندا دیگر تعبى نمیگذارد.
علامه حسینی طهرانی (ره)/ نور ملکوت روزه/ صص. ۲۷ـ۲۸
از کانال حرف حساب (+)
در حدیثی از حضرت امام صادق(علیهالسلام) آمده است: «إِنَّ اللَّهَ إِذَا أَحَبَّ عَبْداً غَتَّهُ بِالْبَلَاءِ غَتّا»؛ خدا زمانی که بندهای را دوست بدارد او را در دریای شدائد غوطهور میسازد. یعنی همچون مربّی شنا که شاگرد تازهکار خود را وارد آب میکند تا تلاش کند و دست و پا بزند و درنتیجه ورزیده شود و شناگری را یاد بگیرد، خدا هم بندگانی را که دوست میدارد و میخواهد به کمال برساند، در بلاها غوطهور میسازد.
استاد اصغر طاهرزاده/ فرزندم اینچنین باید بود/ ج. ۱
از کانال حرف حساب (+)
پست جدید اکانت اینستاگرام برنامه تلویزیونی محبوب اسرائیلی هازینور: نتایج کالبد شکافی نشان میدهد که یحیی سنوار به مدت ۳ روز قبل از شهادت غذایی نخورده بود و در حالی که گرسنه بود از دنیا رفت.
جالب اینجاست که این ساده لوح ها فکر میکنند چنین خبری موجب تحقیر امثال سنوار و فلسطینیها میشود.
امام صادق علیه السلام: شکر خدایی را که دشمنان ما را از احمقها قرار داد.
از جعفربنمحمد صادق نقل است که پیامبر گفت: چون قیامت شود، منادی ندا دهد: کجایند بیدادگران و یارانشان؟ کجایند آنان که لیقهای در دوات بیدادگران ریختند یا سر کیسهای برایشان گره زدند یا قلمی برایشان تراشیدند؟ همه را با بیدادگران محشور کنید.
ثواب الاعمال، ص ۲۶۰
خیاطی به سفیان ثوری گفت: آیا من که لباسهای سلطان را میدوزم نیز از یاران بیدادگران به شمار میروم؟
سفیان گفت: تو خود یکی از بیدادگرانی. یاران بیدادگران کسانی هستند که به تو سوزن و نخ میفروشند.
الزواجر، ج ۱، ص ۱۳
