در دعاهای ماه شعبان این است: اللَّهُمَّ إِنْ لَمْ تَکُنْ غَفَرْتَ لَنَا فِیمَا مَضَی مِنْ شَعْبَانَ فَاغْفِرْ لَنَا فِیمَا بَقِیَ مِنْهُ
خدایا! اگر تاکنون ما مورد لطف تو نبودیم آمرزیده نشده بودیم از این به بعد دیگر ما را بیامرز!
اوّلین سؤالی که از ما میکنند میگویند عمرت را در چه راهی صرف کردی؟
ما باید جواب نقد داشته باشیم!
بسیاری از بزرگان این دهه آخر شعبان که میشود تمام تلاش و کوشش آنها این است که سود و زیانشان را مشخص کنند که من این یک سال چه کردم؟ با چه وضعی میخواهم مهمان خدای سبحان بشوم؟
پایان ماه شریف شعبان این است!
و بهترین فرصت عمل به قرآن، قرائت قرآن، راهنمایی گرفتن از دستورات قرآن کریم است.
مرحوم ابن بابویه قمی در کتاب شریف امالی از وجود مبارک پیغمبر (صلّی الله علیه و آله و سلّم) نقل کرد که: «الْحَافِظُ لِلْقُرْآنِ الْعَامِلُ بِهِ مَعَ السَّفَرَةِ الْکِرَامِ الْبَرَرَةِ»
کسی که قرآن را حفظ کند و به قرآن عمل کند، با فرشتههای الهی محشور میشود؛ چنین کسی در قوس صعود با آنها که در قوس نزول قرآن را میآورند هماهنگ میشود.
چه بهتر که ما فرشته منش زندگی کنیم، جامعه فرشته منش نه بیراهه میرود نه راه کسی را میبندد.
آیت الله جوادی آملی/ درس اخلاق؛ تاریخ ۱۳۹۳/۰۳/۲۹
پ.ن: دلم رفت برای مردم نوار غزه، که بیشترین حافظ قرآن کریم را دا
رد و بیشترین عاملان به آن.
