فردوس: میراث تربیتی
امور تربیتی به این وابسته است که ما چیزی از خود به یادگار بگذاریم که آیندهها وارثان راستین ما باشند؛
ما ادب را به اینها منتقل کنیم که آنها ادب دینی را از ما ارث ببرند؛
هم ادب «مع الله» را
هم ادب «مع انبیاء الله» را
و «اولیاء الله» را
و به هر حال ادب «مع دین الله» را از ما ارث ببرند.
اگر چنین کاری کردیم همیشه زندهایم؛
هم رسالتمان را انجام دادیم و هم همیشه هستیم.
ما میخواهیم زنده بمانیم و حیف است که انسان نابود بشود و بمیرد...
اگر انسانیت انسان به جان اوست و این جان در داشتن وارثان خوب همیشه زنده است
«أَلعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِی الدَّهرُ»
حیف است انسان نابود بشود.
چه وقت میتوانیم وارث باشیم؟
در صورتی که از فرشتگان، از انبیا، از اولیا هم علم به ما برسد و هم بهشت؛
هم «الْعُلَمَاءَ وَرَثَةُ الْأَنْبِیاء» بشویم ـ انشاءالله ـ هم جزء مؤمنانی باشیم که ﴿یرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ﴾.
اگر فردوس را به ارث بردیم، آن وقت در یک دست علم، در یک دست دین، اینها را هماهنگ میکنیم و به نسل آینده تحویل میدهیم.
آنها هم از ما این امور را یاد میگیرند، وارثان ما میشوند؛ لذا ما ـ ان شاء الله ـ تا دهر باقی است باقی هستیم.
آیت الله جوادی آملی/ روز امور تربیتی/ سخنرانی عمومی: ۱۳۸۱/۱۲/۰۸
*به یاد تمام تربیت الهی که از پدر و مادرم و معلمهای عزیزم نسیبم شد و به یاد معلم کچل سیگاریام؛ «بابا علی»، دکتر علی شریعتی
